ug883com1

Jechałem wtedy z Lublina do Warszawy, odwiedzić brata, którego nie widziałem od dwóch lat. Miałem przesiadkę w Radomiu, a pociąg z Lublina spóźnił się czterdzieści minut, więc na następny czekałem ponad godzinę. Godzina na dworcu w Radomiu, w połowie grudnia, gdy na dworze jest minus pięć, a w poczekalni wieje tak, że lepiej stać na peronie. Nie miałem nic do roboty. Telefon, stary Xiaomi z wytartym ekranem, ledwo zipał, ale akurat złapałem się na tym, że przeglądam sklep z aplikacjami, nie wiedząc nawet czego szukam. Może gier, może czegoś do czytania. I wtedy przypomniało mi się, że kiedyś, jakiś czas temu, kolega z pracy polecał mi aplikację do kasyna. Mówił, że jest przejrzysta, że działa szybko, że można grać nawet w pociągu. Zaśmiałem się wtedy, bo nie jestem hazardzistą, ale tamtego popołudnia, zmarznięty, wkurzony na spóźniony pociąg i na świat, który zawsze stawia mi kolejne przeszkody, pomyślałem – a co mi tam. Wpisałem w wyszukiwarkę, znalazłem, ściągnąłem. Aplikacja nazywała się epicstar aplikacja – ikona złotej gwiazdy na czarnym tle, wyglądała profesjonalnie, nie jak jakiś badziew z reklam.

Rejestracja zajęła mi trzy minuty, korzystając z dworcowego wi-fi, które działało z prędkością ślimaka. Wpłaciłem pięćdziesiąt złotych – to była górna granica mojego ówczesnego budżetu na głupoty, bo do świąt zostały dwa tygodnie, a ja jeszcze nie kupiłem żadnego prezentu. Ani dla brata, ani dla mamy, ani dla siostrzeńca, który w tym roku pierwszy raz napisał list do Mikołaja. Pięćdziesiąt złotych. Tyle co nic. I tyle co dużo, jeśli nie masz nic więcej. Zaczęła szukać czegoś prostego, bo nie chciało mi się czytać zasad. Trafiłem na taką grę, w której trzeba było dopasowywać symbole – coś jak puzzle, tylko z monetami. Nie wiem, jak to się nazywało, ale było kolorowe, przyjemne dla oka i nie wymagało myślenia. A po tym dniu myślenie było ostatnią rzeczą, na którą miałem ochotę.

Grałem może z piętnaście minut, przegrywając i wygrywając na zmianę. Moje pięćdziesiąt złotych trzymało się mniej więcej w okolicach czterdziestu. Nie spodziewałem się cudu. Traktowałem to jak rozrywkę, sposób na zabicie czasu, nic więcej. Aż w końcu, gdy pociąg do Warszawy został opóźniony o kolejne dwadzieścia minut (normalnie, Polskie Koleje Państwowe, mogłem się tego spodziewać), postawiłem wszystko, co miałem na koncie – czterdzieści złotych – na jedną, ostatnią rundę. Nie wiem, czemu to zrobiłem. Może z nudów, może z desperacji, może dlatego, że gdzieś w środku czułem, że ten dzień musi się w końcu jakoś odmienić. Kliknąłem. Ekran rozbłysł, symbole zaczęły się układać, a ja patrzyłem, jak saldo rośnie. Czterdzieści, osiemdziesiąt, sto pięćdziesiąt, trzysta. Wszystko w ciągu może minuty. Kiedy gra się skończyła, na koncie miałem czterysta trzydzieści złotych. Czterysta trzydzieści. Z pięćdziesięciu.

Zamknąłem aplikację. Schowałem telefon do kieszeni. Usiadłem na plastikowym krześle i patrzyłem w podłogę, starając się ogarnąć, co się właśnie stało. Przede mną było jeszcze dwadzieścia minut czekania. W tym czasie zdążyłem wypłacić trzysta złotych, zostawiając sto trzydzieści na później, i napisać do brata, że przyjeżdżam i że w tym roku Mikołajki będą lepsze, niż się spodziewał. Nie powiedziałem mu skąd mam pieniądze. Nie musiał wiedzieć.

W Warszawie kupiłem prezenty. Dla brata – płytę winylową zespołu, który uwielbia, a na którą narzekał, że jest za droga. Dla mamy – ciepły szalik i rękawiczki, bo jej stare były już przetarte. Dla siostrzeńca – zestaw klocków, które chciał dostać od Mikołaja, a które kosztowały tyle, ile normalnie nie mogłem sobie pozwolić. Kiedy pakowałem te prezenty w pokoju gościnnym u brata, czułem taką radość, jakiej nie czułem od dawna. Nie z posiadania, tylko z dawania. Z tego, że dzięki przypadkowej aplikacji, którą ściągnąłem z nudów na dworcu, mogłem sprawić, że te święta będą dla moich bliskich choć trochę lepsze.

Wróciłem do domu trzy dni później. Od tamtego czasu epicstar aplikacja wciąż jest na moim telefonie, ale otwieram ją rzadko – raz na jakiś czas, gdy czuję, że szarość dnia mnie przytłacza. Wpłacam wtedy dwadzieścia złotych, pogram godzinę, a potem zamykam. Nigdy już nie wygrałem tak dużo jak wtedy. Ale to nie o wygraną chodzi. Chodzi o to wspomnienie, tę chwilę na dworcu, gdy zmarznięty, wkurzony i samotny, zrobiłem coś głupiego i ryzykownego, a ono okazało się jednym z lepszych pomysłów w moim życiu. Nie hazard mnie uratował. Uratowała mnie ta decyzja, by zaryzykować. I to uczucie, że czasem, nawet w najgorszym momencie, może przytrafić się coś dobrego. Wystarczy być na to otwartym. I mieć trochę szczęścia. A jeśli do tego masz starą, wytartą aplikację na telefonie, która czeka, aż ją otworzysz – tym lepiej. Bo nigdy nie wiesz, kiedy akurat ta chwila okaże się tą, która zmieni twój dzień. Albo całe święta.