Bax, bu fikir ilk dəfə ağlıma gələndə, küçədə dayanıb yağışın altında islanırdım. Bilirsən o anı — paltoların yaxasını qaldırıb, əllərini cibində gizlədib, hara qaçacağını bilməyən adam kimi. Məhz elə o vəziyyətdə idim. Təzəcə işdən çıxmışdım, səhər səkkizdən axşam yeddiyə kimi o yığın hesabatların arasında boğulmuşdum. Loqistik şirkət, yüz müştəri, onlarla müqavilə, sonsuz zənglər. Və ən pisi — eyni şey hər gün. Eyni yollar, eyni trafik, eyni evə gediş, eyni yorğunluq. Elə bil həyatım bir döngüyə girmişdi, mən də o döngünün içində ilişib qalmışdım. Amma o axşam, yağışın altında, ayaqqabılarım su içində, paltom islanmış halda, birdən ayaq saxladım. Fikirləşdim: bu nə həyatdı? Səhər oyan, maşına min, tıxacda dur, işə gəl, hesabatlar, zənglər, evə qayıt, bir az televizor, yuxu. Və səhər yenə. Sanki dünya məni sınaqdan keçirirdi, mən isə bu sınaqda hər dəfə uduzurdum.
O gecə evə çatanda arvadla bir-iki söz dedik, səbəbsiz, mənasız. O, yorğun idi, mən də. Amma o sözlərin altında əslində başqa bir şey vardı — mən dedim: “Bəlkə dəyişək?” O dedi: “Nəyi dəyişək, sənin maaşın eyni, mənim işim eyni, uşağın məktəbi eyni.” Və mən susdum. Çünki həqiqətən də, dəyişən nə idi? Heç nə. Amma içimdə bir şey dəyişmək istəyirdi. Bəlkə də o hiss məni o gecə yata bilməməyə vadar etdi. Saat iki idi, mən qalxmışam, mətbəxə keçmişəm, çay dəmləyib telefonuma baxıram. Və birdən gözüm bir başlığa dəydi. O vaxta kimi mən heç vaxt bu cür şeylərlə maraqlanmamışdım, amma o an o qədər cansıxıcı idim ki, düşündüm: niyə olmasın?
İlk dəfə o sayta daxil olanda, düzünü desəm, heç nə başa düşmədim. Rənglər, qrafiklər, düymələr, mərclər — hamısı mənə yad idi. Amma bir şey var idi ki, məni cəlb etdi: ehtimal. Hər bir klik, hər bir seçim, hər bir dönüş. Sanki həyatıma bir az təsadüf qatırdım. Və bu təsadüf mənə o qədər qəribə gəldi ki, gülümsəməyə başladım. Çünki əvvəl hər şey planlı idi — işim, cədvəlim, yeməyim, yuxum. Amma burada heç nə planlı deyildi. Bəli, uduzmaq ehtimalı var idi, amma qazanmaq ehtimalı da. Və bu ehtimal mənə bir az da olsa nəfəs aldırdı.
O gecə heç nə qazanmadım. Bir neçə dəfə uduzdum, cüzi məbləğlər. Amma maraqlısı budur — əsəbiləşmədim. Əksinə, yüngülləşdim. Çünki uduzmaq da bir hərəkət idi. Mən hərəkət edirdim. Daimi həyatımda isə sadəcə sürüklənirdim. Və bu fərqi hiss etdiyim andan, o sayt mənim üçün təsadüfi bir əyləncə deyil, bir növ özümü sınamaq meydanına çevrildi. Bir neçə gün sonra yenə girdim. Bu dəfə başqa hisslə — daha rahat, daha maraqlı. Və qəribədir, amma qazandım. O qədər də böyük məbləğ deyildi, amma qələbənin özü mənə elə gəldi ki, illərdir gözlədiyim bir imza məhz indi atıldı. Mən o axşam arvada dedim: “Bu gün yaxşı gün idi.” O, təəccüblə baxdı, çünki mən həftələrdir heç nəyə sevinmirdim. Amma mən sevinirdim. İçimdə bir şey canlanmışdı.
Sonra həftələr keçdi. Mən işdən çıxanda, evə gələnə qədər avtobusda o sayta baxırdım. Bəzən birtəhər uğurlu olurdum, bəzən yox. Amma əhəmiyyəti yox idi. Əhəmiyyətli olan o həyəcan idi. Təsəvvür elə, bir adamın bütün həyatı monitordakı rəqəmlərdən asılı deyil, amma o rəqəmlərin arxasında özünü canlı hiss edirsən. Mən o hissi axtarırdım. Və tədricən fərqinə vardım ki, bu, puldan çox — özümlə oyunumdur. Çünki real həyatda mən çox qorxaq idim: işdə yeni təklif deyəndə çəkinirdim, müştəri ilə mübahisədə geri çəkilirdim, arvadla söhbətdə susurdum. Amma bu oyunda mən qərar verirdim. Və hər qərar mənə güc verirdi.
Bir gün, artıq üçüncü həftədə, işdə xüsusilə ağır gün idi. Menecer zəng edib dedi: “Ayın hesabatını sabaha hazırla, yoxsa...” — o “yoxsa”nın davamını demədi, amma mən başa düşdüm. Bütün gün o qədər əsəbi idim ki, naharda yeməyi boğazımdan keçirmədim. Axşam işdən çıxanda maşına minib bir az gəzmək qərarı verdim. Bakının o işıqlı küçələrində, Heydər Əliyev prospektində fikirli-fikirli sürdüm. Birdən ağlıma gəldi — bəlkə bu gün şansımı sınayım? Elə evə getməyib bir kafe tapım, orada oturub sakitcə baxım. Və elə də etdim. Küçənin kənarında kiçik bir kafe var idi, orda sifariş verib telefonu açdım. O an elə həyəcanlandım ki, sanki imtahan verirdim. Və mən o imtahanı verdim. O gecə qazandığım məbləğ o gün işdə məni məyus edən menecerin aylıq maaşından çox idi. Əllərim titrəyirdi, qəhvəmi yerə tökəz oldum. O qazanc mənə o qədər güclü bir hiss yaşatdı ki, birdən fikirləşdim: bəs bu, həyatda da belə deyilmi? Risklə, həyəcanla, bir az da cəsarətlə?
O gecə kafedən çıxanda hava təzəcə soyumuşdu. İçimdə o qəribə sevinc, ayaqlarımda yüngüllük. Evə çatanda arvad dedi: “Sən bu gün fərqlisən.” Mən gülümsəyib dedim: “Sadəcə yaxşı gün idi.” Amma əslində mən hiss edirdim ki, bu, təsadüf deyil. Mən öz həyatıma bir az da olsa nəzarət etməyi öyrənirdim. Və bu öyrənmə prosesi mənə o qədər zövq verirdi ki, artıq hər səhər oyananda düşünürdüm: “Bəs bu gün nə olacaq?” O əvvəlki darıxdırıcı, qara günlər getmişdi. Yerini ehtimal, maraq, bəzən də qorxu almışdı. Amma bu qorxu mənə təsir etmirdi, çünki mən uduzmağı da qəbul etməyi öyrənmişdim. Uduzmaq da həyatın bir parçasıdı — əsas odur ki, dayanmayasan.
Sonra mən öz işimi də başqa cür görməyə başladım. O hesabatlar, müştərilər, zənglər artıq məni boğmurdu. Mən onlara fərqli baxırdım — sanki hər biri bir mərc, hər biri bir ehtimal. Və mən bu ehtimalları daha cəsarətlə idarə edirdim. Bir dəfə iş yoldaşım dedi: “Sən dəyişmisən, danışıq tərzin, baxışların.” Mən güldüm. Dedim: “Bəlkə də, sadəcə özümlə barışmışam.” O, başa düşmədi, amma mən başa düşdüm. Mən o vaxta kimi həyatı bir sınaq kimi görmürdüm. Amma o kiçik ekranın içindəki rəqəmlər mənə göstərdi ki, həyatın özü ən böyük oyundur. Və hər gün yeni bir mərc qoyursan — öz seçimlərinlə.
Həftələr sonra bir gün arvad mənə dedi: “Sən çox baxırsan telefona, nədir o?” Mən oturdum, qarşısında. Düzünü dedim, gizlətmədim. “Bir oyun var, amma pul üçün yox, hiss üçün.” O, əvvəlcə narahat oldu, amma mən izah etdim. Dedi ki, “amudan çıxma.” Mən isə dedim: “Bilmirsən, amma mən indi daha yaxşıyıq. Daha cəsurlu, daha rahat.” O, bir az düşündü, sonra dedi: “Mən sənə inanıram, amma ehtiyatlı ol.” Və o an mən başa düşdüm ki, mənim bu macəram ailəmi incidə bilməz, çünki mən onu içimdə böyütmüşəm, həyatıma qatıram, həyatıma çevirirəm.
Bu gün, bax, bu stolun arxasında oturub özümə baxıram. Mən 42 yaşlı bir loqistikəm, iki uşaq atasıyam, yorğun bir adam. Amma bu gün mən o deyiləm ki, üç ay əvvəl idi. O vaxt mən qorxurdum hər şeydən — işdən, gələcəkdən, sabahdan. İndi isə bilirəm ki, sabah ehtimallarla doludur. Və bu ehtimallar məni qorxutmur, əksinə, maraqlandırır. Çünki mən öyrəndim ki, bəzən uduzmaq qazanmaqdan daha çox öyrədir. O gün, o kafedə, o gecə, mən o sayta daxil olanda, fikirləşmədim ki, bu məni dəyişəcək. Amma dəyişdi. Və indi mən həmin adama, həmin sayta minnətdaram. Bəli, bu gün mən yenə o sayta baxıram — amma başqa gözlə. Çünki bilirəm ki, əsas oyun orada deyil. Əsas oyun burada, real həyatda davam edir.
Bu səhər işə gedəndə maşın yolda dayandı, tıxac. Hər kəs siqnal çalırdı, əsəbiləşmişdi. Amma mən radionu açıb sakitcə musiqiyə qulaq asdım. Fikirləşdim: bu tıxac da bir vəziyyətdir, bir ehtimaldır. Durub gözləyə bilərsən, yaxud başqa yol taparsan. Mən başqa yol tapdım. Elə həyatda da — bir qapı bağlananda, başqası açılır. Bunu mənə o sayt öyrətdi. mostbet com casino — bəli, o ünvan mənim üçün başlanğıc nöqtəsi idi. Amma yol mənim öz yolumdu. Və mən bu yolda addımlamağa davam edirəm. Artıq qorxusuz, artıq sevərək.
Son günlərdə bir neçə dostum soruşdu: “Nə dəyişdi səndə?” Mən sadəcə gülümsəyib deyirəm: “Öyrəndim ki, hər anın öz dəyəri var.” Çünki əvvəllər mən anları yaşamırdım, sadəcə ötürürdüm. İndi isə yaşayıram. Bəzən uduzuram, bəzən qazanıram. Amma nəticədə hər zaman irəli gedirəm. Və bu irəli getmək hissi, əmin olun, hər şeydən dəyərlidir.
Bu axşam evə çatanda arvad mənə dedi ki, uşaq məktəbdən beşlik gətirib. Mən uşağı qucaqladım, güldüm. Sonra mətbəxə keçib çay dəmlədim. Telefon stolun üstündə qalmışdı. Mən ona baxdım — o işıq, o düymələr. Amma bu dəfə açmadım. Çünki bilirdim ki, orada nə varsa, gözləyə bilər. Mən isə bu anı yaşamaq istəyirəm. Oğlumla danışmaq, arvadımla gülüşmək, evin istiliyini hiss etmək. Və bu, mənim ən böyük qələbəmdir. Çünki mən öyrəndim ki, əsl oyun pulda deyil, sevgidə, ailədə, hər günə şükür etməkdədir. Mən indi hər səhər oyananda deyirəm: “Bu gün yeni bir mərcdir.” Və bu mərcə hazıram — istər qazanım, istər uduzum. Çünki hər ikisi mənim hekayəmin bir hissəsidir.
Və bilirsən, bu axşam oturub fikirləşdim — bəlkə də həyat ən gözəl oyunu bizə heç gözləmədiyimiz anda verir. Mənim üçün bu an, bu ev, bu ailə, bu nəfəsdir. Və mən bu oyunda uduşu seçirəm. Hər gün, hər an, hər seçimlə. Çünki mən artıq bilirəm: əsas mərc özü olmaqdır. Və mən özüm oldum. Nəhayət.