Yayın sonu idi, avqustun iyirmi doqquzu, Bakıda hava o qədər isti idi ki, asfalt əriyirdi, kondisionerlər işləmirdi, insanlar kölgə axtarırdı. Mən otuz səkkiz yaşımda idim, on beş ildir taksi sürürdüm, gündə on iki saat sükan arxasında otururdum, ayaqlarım ağrıyırdı, belim tutulurdu, gözlərim qan çanağına dönürdü. Uşaqlarım böyümüşdü, oğlum hərbi xidmətdən qayıtmışdı, qızım isə universiteti bitirib işə düzəlmişdi, arvadım isə deyirdi ki, sən artıq bu qədər işləmə, bir az dincəl, sağlamlığın gedir. Amma mən dayana bilmirdim, çünki borcum var idi, bank krediti, evin təmiri, hər ay pul lazım idi, mən də sükan arxasında otururdum, gecə-gündüz, yay-qış, heç nəyi dəyişmirdim. Həmin gün xüsusilə ağır keçmişdi, səhərdən axşama qədər on yeddi sifariş götürmüşdüm, axırıncı müştəri məni aeroporta qədər aparmışdı, geri qayıdanda isə tək idim, yol uzun idi, radio cızıldayırdı, telefonumun şarjı on beş faiz qalmışdı.
Evə çatanda saat gecə yarısına yaxın idi, arvadım yatmışdı, mən də duş qəbul edib çarpayıya uzandım, amma yuxu gəlmədi. Ayaqlarım ağrıyırdı, beynim isə hələ də sürətli idi, sanki maşın sürürdüm, sanki hələ də yolda idim. Telefonumu əlimə götürdüm, şarja qoydum, tətbiqləri gəzdim. Oğlum bir neçə ay əvvəl mənə bir oyun tətbiqi göstərmişdi, demişdi ki, ata, bu, əyləncəlidir, boş vaxtlarda oynayarsan, amma çox qapılma. Mən o vaxt gülmüşdüm, demişdim ki, mənim boş vaxtım yoxdur, mən sükan arxasındayam. Amma həmin gecə həmin tətbiqi açdım, adı mostbet ilovasi idi, telefonumda hələ də dururdu, heç açmamışdım. Açdım, qarşıma sadə bir ekran çıxdı, qeydiyyat istədi, mən də qeydiyyatdan keçdim, heç nə düşünmədən, sadəcə darıxdığım üçün, sadəcə yuxum gəlmədiyi üçün.
Balansıma cibimdə qalan iyirmi manatı əlavə etdim. Bu, mənim üçün böyük məbləğ deyildi, bir günlük yanacaq pulu idi, itirsəm də, heç nə olmazdı. Oyunların siyahısına baxdım, hamısı mənə yad idi, bəzilərinin adını belə oxuya bilmədim. Bir neçəsini sınadım, ikisi dərhal uduzdum, biri isə mənə kiçik bir qazanc gətirdi. Bu kiçik qazanc məni təəccübləndirdi, çünki heç gözləmirdim ki, ilk gecədə nəyisə qazanım. Elə həmin an içimdə bir həyəcan yarandı, sanki beynim mənə deyirdi ki, bax, görürsən, şans var imiş. Amma mən özümü saxladım, çünki bilirdim ki, hər qazanılan pul həmişə qalmır, bəzən bir anda gedir. O gecə yatdım, səhər duranda telefonuma baxdım, balansımda həmin kiçik məbləğ hələ də dururdu. Bu, mənə qəribə bir rahatlıq verdi, sanki bir yerdə kiçik bir qapı açılmışdı və mən həmin qapıdan içəri baxırdım, amma hələ içəri girməmişdim.
Həmin gün işə çıxmadım, özümə istirahət verdim, arvadımla bazara getdik, meyvə aldıq, sonra evə qayıtdıq, nahar yedik, yatdıq. Axşam duranda yenidən telefonumu əlimə götürdüm, mostbet ilovasi bölməsinə daxil oldum, bir neçə oyun sınadım, biri mənə gözlənilmədən böyük qazanc gətirdi. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı, əllərim əsirdi, telefonu yerə salmaq qorxusu keçirdim. O an hiss etdiyim sevinc sözün əsl mənasında əvəzsiz idi, çünki həmin gün mənə elə gəlirdi ki, hər şey mənim əleyhimədir, amma indi tale mənə gülümsəyirdi. Qazandığım pulu dərhal çıxarmadım, bir müddət balansda saxladım, sonra isə bir hissəsini çıxarıb arvadıma üzük aldım, o, çoxdan istəyirdi, amma mənim imkanım yox idi. Onu üzükdə görəndə içimdə bir istilik yayıldı, elə bil bütün yorğunluğum, bütün gecə növbələrim, bütün sükan arxasında keçirdiyim illərim o an silindi. Qalan pulu isə ehtiyat üçün saxladım, çünki bilirdim ki, həyatda hər şey dəyişə bilər, bu gün var, sabah yox.
Bir neçə həftə sonra sürücü yoldaşım mənə dedi ki, onun da şansını sınamaq istəyir, amma qaydaları bilmir. Mən ona hər şeyi izah etdim, qeydiyyatdan necə keçməyi göstərdim, bonuslardan necə istifadə etməyi öyrətdim, hətta mostbet ilovasi bölməsinə birlikdə baxdıq. O, mənim hekayəmi eşidəndən sonra çox təsirləndi, dedi ki, bəlkə onun da gecəsi gələcək. Mən ona dedim ki, heç nəyə zəmanət yoxdur, amma əgər ağıllı oynasa, bu, sadəcə bir əyləncə olaraq qala bilər. Həmin axşam onunla bir neçə saat söhbət etdik, köhnə xatirələri yad etdik, güldük, zarafatlaşdıq. O gecə anladım ki, bu platforma mənim üçün artıq sadəcə bir oyun yeri deyil, həm də insanlarla ünsiyyət qurmağın bir yoluna çevrilib. Yoldaşım bir neçə gün sonra mənə zəng edib dedi ki, o da kiçik bir məbləğ qazanıb və çox sevinir, mən də onun sevincini bölüşdüm, çünki bilirdim ki, bu hiss insanı bir müddət dünyanın bütün problemlərindən uzaqlaşdırır.
Ən maraqlı hadisə isə sentyabrda baş verdi. Həmin gün yağış yağırdı, yollar sürüşkən idi, mən sifarişləri yerinə yetirirdim, axşama yaxın bir müştəri məni şəhərin kənarına apardı, geri qayıdanda isə maşın xarab oldu, mühərrik işləmədi, mən də yolda qaldım, telefonumun şarjı yox idi, heç kimə zəng edə bilmədim. Bir saat gözlədim, sonra taksi çağırdım, evə gəldim, maşını sabah ustaya aparmaq lazım idi, ustanın pulu isə yox idi. Gecə arvadım yatmışdı, mən də telefonumu şarja qoydum, tətbiqi açdım, kiçik bir məbləğ qoyub oynadım, amma bu dəfə heç nə gözləmirdim, sadəcə stresi azaltmaq üçün. Və tale elə gətirdi ki, həmin gecə böyük məbləğ qazandım. O qədər böyük idi ki, əvvəlcə gözlərimə inanmadım, ekranı bir neçə dəfə yenilədim, balansı yoxladım, hətta tətbiqi bağlayıb yenidən açdım. Nəticə eyni idi. Ürəyim yerindən çıxacaqdı. Elə həmin an mostbet ilovasi ekranında gördüyüm ilk gecə yadıma düşdü — nə qədər sadəlövh və şübhəli yanaşmışdım, indi isə həmin şübhə yerini tamamilə başqa bir hissə verirdi. Ertəsi gün maşını ustaya apardım, təmir etdirdim, qalan pulu isə banka yatırdım, borcun bir hissəsini ödədim. O an hiss etdiyim qürur heç bir qazancın ölçüsü ilə ölçülə bilməzdi.
İndi geriyə baxanda görürəm ki, həmin gecə — yorğun, bezgin, on beş il sükan arxasında keçirmiş halımda atdığım o kiçik addım — həyatımda böyük bir dəyişiklik yaratmayıb, amma kiçik bir rəng qatıb. Mən özümə inam qazandım, səbirli olmağı öyrəndim, uduzmağın da, qazanmağın da həyatın bir parçası olduğunu qəbul etdim. Ən əsası isə başa düşdüm ki, heç bir oyun, heç bir qazanc insanın sevdikləri ilə paylaşdığı sevinci əvəz edə bilməz. Arvadımın barmağındakı üzük, maşının təmiri, borcun bir hissəsinin ödənməsi, yoldaşımla keçirdiyim o səmimi söhbət — bunların hamısı hər hansı bir məbləğdən qat-qat dəyərlidir. Bəli, mən həmin gecə şansımı sınadım və qazandım, amma əsl qazancım şansın özündə deyil, onun mənə göstərdiyi yolda idi. İndi hər dəfə telefonumu götürəndə və həmin tətbiqi açanda ilk gecənin həyəcanını yenidən yaşayıram — o həyəcan ki, məni yuxusuz bir gecədən gözlənilməz bir səhərə aparıb çıxardı. Və hər dəfə özümə deyirəm: tale bəzən qapını döymür, sadəcə açıq qoyur, əsas olan o qapıdan içəri girəndə ayağını yerə möhkəm basmaqdır, çünki həyatda ən böyük qazanc insanın özünü itirməməsidir.