Miałem trzydzieści cztery lata i czułem, że moje życie skończyło się na długo przed tym, zanim zdążyłem je porządnie zacząć. Nie chodzi o to, że było złe. Było w porządku. Miałem pracę w hurtowni materiałów budowlanych, którą znałem na pamięć, mieszkanie na Ursynowie, które wynajmowałem od siedmiu lat, i psa, kundla o imieniu Bruno, który był chyba jedyną istotą na świecie, która naprawdę mnie lubiła. Ale słowo „przeprowadzka" wisiało nade mną od tygodni, odkąd dostałem wypowiedzenie z pracy, bo firma się zwijała, i postanowiłem, że zamiast szukać nowego zajęcia w Warszawie, wrócę do rodzinnego Radomia, gdzie rodzice mieli stary dom i gdzie życie było tańsze, cichsze i, jak sobie wmawiałem, prostsze. Pakowanie szło mi opornie. Siedziałem wśród kartonów, patrzyłem na rzeczy, których nie używałem od lat, i czułem, że nie pakuję wspomnień, tylko pozbywam się ich, jedna po drugiej, jakby ktoś kazał mi zrzucić z siebie skórę. Trzeciego dnia, kiedy miałem już dość taśm klejących i gazet, usiadłem przed laptopem, żeby odpocząć, i wtedy przypomniałem sobie o czymś, o czym zapomniałem na kilka tygodni. O tym, że mój kuzyn Krzysiek, który pracował w Niemczech i wracał do Polski raz na dwa lata, opowiadał mi kiedyś przy wigilijnym stole, że zaczął grać w internetowym kasynie i że to jedyna rzecz, która daje mu czasem poczucie, że los jeszcze go nie przekreślił. Śmiałem się wtedy z niego. Dosłownie. Śmiałem się, bo uważałem, że to strata czasu i pieniędzy, i powiedziałem mu to prosto w twarz. A teraz, siedząc wśród kartonów, z psem śpiącym na mojej stopie, poczułem, że nie mam nic do stracenia. Absolutnie nic. I to uczucie było dziwnie wyzwalające.
Zacząłem od przeglądania stron, które polecał mi Krzysiek, i natrafiłem na epicstar registration, co zapamiętałem, bo nazwa wydała mi się znajoma, jakby ktoś wymawiał ją w mojej obecności wcześniej, może w jakimś filmie, może w piosence, nie pamiętam. Rejestracja zajęła mi dosłownie chwilę, choć wpisywanie danych było dla mnie trudniejsze, niż powinno być, bo ręce mi się trzęsły z niewyspania i kawy wypitej o drugiej w nocy. Wpłaciłem niewiele, sto pięćdziesiąt złotych, dokładnie tyle, ile kosztował mnie miesięczny abonament na siłownię, na którą i tak nie chodziłem od pół roku, i pomyślałem, że to będzie test. Test na to, czy w moim życiu istnieje jeszcze coś, co mnie zaskoczy. Pierwsze godziny były dziwnie spokojne. Grałem na automatach z motywem egipskim, bo lubię stare filmy o archeologach, i wygrywałem drobne kwoty, które natychmiast wracały do gry. Nie czułem się jak hazardzista. Człowiek, który ma plan, że wygra i się zatrzyma, nie czuje się jak hazardzista. Czuje się jak ktoś, kto testuje granice swojego szczęścia. A ja testowałem je bez pośpiechu, w ciszy, przerywanej tylko oddechem psa i stukotem klawiatury.
Potem, jakoś około trzeciej nad ranem, kiedy już miałem zamknąć laptopa i położyć się spać, bębny zatrzymały się na kombinacji, której nie potrafiłem od razu odczytać. Patrzyłem na ekran przez dłuższą chwilę, bo wzrok mi się rozmywał z niewyspania, i dopiero po kilku sekundach dotarło do mnie, że wygrałem coś, co w tamtym momencie wydawało mi się nierealne, kwotę, która nie zmieniła mojego życia, ale wystarczyła, żebym przez kilka dni chodził jak pijany. Pamiętam, że wstałem od biurka, podszedłem do okna i patrzyłem na puste osiedle, na latarnie, na samochody stojące w rzędzie, i śmiałem się sam do siebie jak człowiek, który właśnie zrozumiał, że wszystko, co sobie zaplanował, było tylko jedną z możliwych wersji wydarzeń. Bruno podszedł do mnie, szturchnął mnie nosem w kolano i spojrzał tym swoim psim wzrokiem, w którym zawsze widziałem więcej zrozumienia, niż u większości ludzi. A ja stałem tam i nie mogłem uwierzyć, że coś takiego przydarzyło się właśnie mnie, człowiekowi, który zawsze uważał, że szczęście to wymysł tych, którzy nie potrafią liczyć.
Nie wygrałem milionów. Nie kupiłem mieszkania, nie rzuciłem planów, nie zmieniłem decyzji o przeprowadzce. Ale tamta noc dała mi coś, czego nie spodziewałem się dostać od gry w internecie. Dała mi poczucie, że świat czasem działa w sposób, którego nie da się przewidzieć, i że warto czasem zrobić coś bez sensu, bez celu, bez większego ryzyka, żeby przekonać się, co się stanie. Przez następne dni pakowałem kartony z uśmiechem, którego nie potrafiłem wytłumaczyć. Sąsiad z naprzeciwka, pan Marek, zapytał mnie na klatce, czy dostałem jakąś dobrą wiadomość, bo wyglądam, jakbym wygrał na loterii. Powiedziałem, że coś w tym stylu. A on pokiwał głową i powiedział, że dobrze, że czasem człowiek dostaje coś od życia, zanim zdąży o to poprosić. Wróciłem do tego automatu jeszcze kilka razy, ale już bez napięcia, raczej jak do starego znajomego, z którym miło się gada przy kawie. Czasem wygrywałem, czasem przegrywałem, ale za każdym razem, kiedy siadałem do laptopa, przypominałem sobie tamtą noc i to dziwne, ciepłe uczucie, które pojawiło się gdzieś między żołądkiem a gardłem, kiedy zrozumiałem, że wygrałem. Nie chcę tego romantyzować. Wiem, że takie historie kończą się różnie. Ale moja skończyła się dobrze i to jest chyba najuczciwsze, co mogę o niej powiedzieć.
Dwa dni przed przeprowadzką zadzwoniłem do Krzysia. Nie po to, żeby mu powiedzieć, że miał rację. Po to, żeby zapytać, jak się trzyma i czy nadal gra. Powiedział, że gra, ale już nie tak jak kiedyś, bo zrozumiał, że to nie jest sposób na życie, tylko na wieczór, który inaczej byłby pusty. Zgodziłem się z nim. Wtedy, po raz pierwszy od lat, poczułem, że rozmawiam z nim jak równy z równym, a nie jak ktoś, kto patrzy z góry na kogoś, kto robi coś, czego on sam by nie zrobił. Bo ja też to zrobiłem. I nie żałuję. Wróciłem do epicstar registration jeszcze raz, kilka dni później, kiedy już byłem w Radomiu, w starym domu rodziców, gdzie internet był słaby, a ja nie mogłem spać, bo wszystko było inne, obce i cudze. Nie po to, żeby wygrać. Po to, żeby sprawdzić, czy tamto uczucie da się powtórzyć. Nie dało się w identycznej formie, ale coś zostało. Jakaś lekkość, która sprawiała, że nawet przegrana nie bolała tak, jak bolałaby wcześniej. Zacząłem traktować to jak rozrywkę, jak pójście do kina na film, o którym nic nie wiem, i to chyba była najlepsza decyzja, jaką mogłem podjąć. Bo kiedy przestajesz się spinać, kiedy przestajesz liczyć każdą złotówkę i oczekiwać, że automat odda ci to, co włożyłeś, wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa zabawa. A ja przez długi czas myślałem, że zabawa polega na wygrywaniu. Teraz wiem, że polega na czymś innym. Na tym, że siadasz wieczorem, nie oczekujesz niczego, a i tak dostajesz coś, czego nie planowałeś, i to jest właśnie ten moment, dla którego warto czasem zrobić coś bez sensu.
