Liga178 dalam Perkembangan Industri Hiburan Digital

Mən həyatım boyu sürətdən qorxmuşam. Qəribədir, elə deyilmi? Kişi olub da sürətdən qorxmaq, yüksəklikdən qorxmaq – bəlkə kiməsə gülünc görünər, amma mənim üçün bu həqiqət idi. Uşaq vaxtı atam məni kənddə at belində mindirəndə ağlamışdım, sürəti hiss edəndə gözlərimi yumurdum. Sonra böyüdüm, sürücülük vəsiqəsi aldım, amma heç vaxt yüksək sürətlə getmədim, həmişə yavaş, ehtiyatla, başqalarının məni ötməsinə yol verə-verə. İş yoldaşlarım mənə gülərdi, deyərdilər ki, yavaş gedən ömrünü uzadar, amma mən bilirdim ki, bu, bəhanədir, əsl qorxumu gizlətmək üçün. O qorxu mənimlə idi – harada olsam, hər zaman içimdə bir yerdə. Təsəvvür edin, bu qorxu ilə yaşamaq nə deməkdir? Hər an, hər sürətli qərar, hər qəfil hərəkət məni çaxnaşmaya salırdı. Evdə də, işdə də, dostlarla da həmişə ehtiyatlı, həmişə yavaş mən. Amma təxminən iki ay əvvəl o axşam hər şey dəyişdi.

O gün işdə çox ağır keçdi. Rəhbərim mənə bir layihə tapşırmışdı, çox qısa müddət içində hazırlamalı idim, hər kəs məndən sürətli nəticə gözləyirdi. Mən isə, həmişəki kimi, tələsmirdim, planlaşdırırdım, düşünürdüm, ləng hərəkət edirdim. Rəhbər axşam masamın yanına gəlib dedi: "Sən çox yavaşsan, bu iş sənə uyğun deyil, sən daha sürətli qərar verməyi öyrənməlisən." Həmin sözlər mənə o qədər pis təsir etdi ki, evə qayıdanda, uzun müddət otaqda oturub düşündüm. Hə, deyə bilərsiniz ki, bu sadə sözlərdir, amma mənim üçün onlar həyatımda eşitdiyim ən ağır sözlər idi. Çünki bilirdim ki, haqlıdır. Mən həqiqətən yavaşam, qorxularım məni əlimdən, ayağımdan bağlayır. Həmin axşam, saatlar keçdikcə, mən öz-özümə sual verdim – mən nə vaxta qədər belə yaşayacam? Nə vaxt qorxularıma qalib gələcəm? Bu fikirlər məni o qədər sıxdı ki, birdən gözümtütlükdü, bilmirdim nə etməliyəm.

Sonra, elə o çətin anında, telefonuma bir bildiriş gəldi. Xəbər deyildi, oyun reklamı idi, amma diqqətimi çəkdi. Orada yazılmışdı: "Sürətli oyun, ani qərarlar, böyük qələbələr – cəhd et". Mən o reklama baxdım, qəribə bir şəkildə qəlbimdə bir şey qıpıldandı. Düşündüm – bəs bu mənim qorxularımla üz-üzə gəlmək şansım deyilmi? Necə ki, dənizdən qorxan adamı suya atsalar, ya üzəcək, ya boğulacaq. Mən boğulmaq istəmirdim, amma üzməyi öyrənmək istəyirdim. O platformaya daxil oldum, seçimləri vərəqlədim. Və birdən, bir oyun mənim diqqətimi çox cəlb etdi. Adı qısa, kəskin idi, mənə elə gəldi ki, məhz bu oyunda mən öz qorxularımla mübarizə apara bilərəm. Mən bir neçə video-təlimat izlədim, oxudum, anladım ki, burda sürət, intuisiya, vaxtında dayanmaq bacarığı vacibdir. Və bu oyun haqqında mən çox eşitmişdim, dostlarım tez-tez deyirdi ki, ən həyəcanlı oyunlardan biridir. Mən qərar verdim ki, sınayım, amma özümə qoyduğum məhdudiyyətlə – kiçik məbləğ, heç nə itirməyəcəm, sadəcə təcrübə üçün. Həmin gecə, ilk dəfə olaraq, mən həmin oyuna başladım. Bu mostbet jetx oyunu mənim üçün bir sınaq idi, öz intuisiyamın, sürətli qərar qəbul etmə bacarığımın sınağı.

İlk dəfə oyunu açanda, əllərim titrəyirdi, ürəyim döyünürdü. Sürətli uçuş, sürətli artan çarpan, ekranda rəqəmlər dəyişir, mən isə oturmuşam qorxu içində. Bir neçə dəfə uduzdum, çünki erkən çıxdım, qorxdum ki, birdən hər şey itər. Sonra bir neçə dəfə gec çıxdım, çox gözlədim, hər şey itdi. Amma hər uduzuşda mən bir şey öyrənirdim, hər dəfə daha az qorxurdum, çünki hiss edirdim ki, bu oyunda ölüm yoxdur, bu, sadəcə rəqəmlər oyunudur. O gecə saat üçə qədər oynadım, səhər işə qalxmalı idim, amma dayana bilmirdim, çünki qorxuma qalib gəlmək hissi mənə elə bir zövq verirdi ki, heç bir yemək, heç bir musiqi bunu verə bilməzdi. Və nəhayət, səhərə yaxın, o an gəldi – mən sürətli qərar verdim, çarpan yüksək idi, ürəyim döyünürdü, amma basdım düyməni. Ekranda işıqlar, qazanc mesajı, balansımın gözümün qabağında artması. Mən otaqda diksindim, sonra durub pəncərəni açdım, sərin havamı içinə çəkdim. Qalib gəlmişdim. Təkcə pul qazanmamışdım, mən öz qorxumu məğlub etmişdim. O an mən başa düşdüm ki, sürət qorxulu deyil, qorxulu olan – sürətə inanmamaqdır.

Həmin oyundan sonra mən özümü fərqli hiss etdim. Səhər işə gedəndə, artıq yavaş deyildim. Mən sürətlə qərar verirdim, cəld hərəkət edirdim, həmkarlarım təəccüblə mənə baxırdı. Rəhbərim gəlib dedi: "Sən bu gün nə yemisən, birdən dəyişdin?" Mən güldüm, dedim ki, sadəcə özümü tapdım. O an mənə elə gəldi ki, mostbet jetx sadəcə bir oyun deyil, bu, bir terapiyadır, qorxularla üz-üzə gəlmək üçün bir vasitədir. Amma əlbəttə, mən oyunu həftədə bir dəfə oynayıram, çünki özümə qayda qoymuşam – heç vaxt itirə bilməyəcəyim pulu yatırmıram. Bu qayda məni qoruyur, amma əsas qoruma – artıq qorxunun özünə qalib gəlməyimdir. İndi hər dəfə həmin oyunu açanda, o ilk dəfəki titrəyişi xatırlayıram, sonra gülümsəyirəm. Çünki mən artıq həmin adam deyiləm, mən qalib gəlmişəm.

Bir neçə həftə sonra, mən qazandığım pulla özümə yeni bir velosiped aldım, baxmayaraq ki, əvvəllər velosipeddən də qorxurdum. İndi isə həftəsonları xəzərləri gəzirəm, sürətli enişlərdə qorxmuram, əksinə, həzz alıram. Arvadım mənə baxıb deyir: "Sən dəyişdin, səni tanımıram." Mən isə ona deyirəm ki, həyat çox qısa, qorxular içində yaşamağa dəyməz. Və mən bu dərsi mostbet jetx oyunundan öyrəndim. O qədər sadə görünən bir oyun mənə neçə il ərzində edə bilmədiyim dəyişikliyi bir gecəyə etdi. Təbii ki, hər kəs eyni yolu tuta bilməz, hər kəs üçün fərqli üsullar var, amma mən öz üsulumu tapdım. Və bu, məni xoşbəxt edir.

İndi mən dostlara tövsiyə edirəm ki, qorxuları varsa, onlarla üz-üzə gəlməkdən qaçmasınlar. Bəlkə oyun vasitəsilə, bəlkə başqa yolla, amma mütləq qorxularını yendirməyə çalışsınlar. Mən öz qorxumu yendim, daha sərbəst, daha azad oldum. Həyat daha parlaq rənglərə boyandı, sanki əvvəllər qara-ağ televizora baxırdımsa, indi rəngli kinoya baxıram. Və bu mostbet jetx oyunu mənim üçün bir açar oldu, bir qapını açdı – öz daxili azadlığımın qapısını. İndi mən həyatda heç nədən qorxmuram, çünki bilirəm ki, ən böyük qorxu – qorxunun özüdür, ona qalib gələndə isə hər şey mümkündür. Bəlkə bu, mübaliğədir, amma mən belə hiss edirəm. Və hər gün oyananda, güzgüyə baxıb gülümsəyirəm. Çünki mən artıq o yavaş, o qorxaq, o tərəddüdlü adam deyiləm. Mən sürətliyəm, cəsurluyam, öz həyatımın qəhrəmanıyam. Və bu hiss – əvəzsizdir. Bu hissi hər kəsə arzu edirəm.