Adım Rəşaddır, otuz iki yaşım var və Gəncədə kiçik bir marketdə satıcı işləyirəm. Həyatım elə də maraqlı deyil — səhər açılış, axşam bağlanış, günorta yeməyi üçün iki çörək və bir qutu ayran, həftədə bir dəfə maaş, ayda bir dəfə kirayə. Bu qədər sadə, bu qədər təkrarlanan. Bəzən elə bilirəm ki, mən də o market rəflərindəki konserv qutuları kimi bir şeyəm — yerim sabitdir, heç nə dəyişmir, sadəcə tozlanıram. Amma bu ilin yazında elə bir şey oldu ki, həyatıma baxışım tamamilə dəyişdi və indi oturub bunu yazıram, çünki hələ də özümə inana bilmirəm. Hər şey adi bir çərşənbə axşamı başladı. Axşam saat doqquzda marketi bağladım, qapını kilidlədim, açarı cibimə qoydum və evə tərəf getməyə başladım. Yolda telefonumda bir bildiriş gəldi — köhnə kurs yoldaşım Fəriddən mesaj. "Qardaş, necəsən? Çoxdandır danışmırıq, bir gün görüşək" yazmışdı. Mən də cavab yazdım ki, yaxşıyam, işləyirəm, görüşək. Amma içimdə bilirdim ki, görüşməyəcəyik — çünki Fərid Bakıda yaşayır, mən Gəncədə, aramızda iki yüz kilometr var və bu məsafə təkcə yol deyil, həm də həyat tərzidir. Onun Instagram-da gördüyüm fotolar — restoranlar, toylar, maşınlar, dəniz kənarı — mənim həyatımdan o qədər uzaqdır ki, elə bil başqa planetdə yaşayır.

Həmin gecə evə çatanda çox yorğun idim, amma yuxum gəlmirdi. Çaydanlığı qoydum, bir stəkan çay süzdüm, pəncərənin önündə oturdum. Bayırda yağış yağırdı, damcılar şüşəyə dəyirdi və elə bir səssizlik vardı ki, öz nəfəsimi eşidirdim. Telefonu açdım, sosial şəbəkələrə baxdım, sonra bir oyun yüklədim, sonra sildim, sonra yenidən yüklədim. Darıxırdım. Elə bir darıxma ki, heç nə onu doldura bilmir. Sonra ağlıma gəldi — bəlkə bir az şansımı sınayım? Heç vaxt qumar oynamamışdım, heç vaxt kazinoya getməmişdim, amma eşitmişdim ki, indi onlayn da mümkündür. Barmaqlarım axtarışa "mostbet oyna" yazdı və mən ilk dəfə həmin səhifəni açdım. Səhifə sadə idi, heç nə qorxuducu deyildi, sadəcə bir oyun meydançası kimi görünürdü. Qeydiyyatdan keçdim, telefon nömrəmi yazdım, SMS kodunu daxil etdim. Sonra bir an dayandım. "Nə edirəm mən?" deyə özümdən soruşdum. Amma cavab vermədim, sadəcə ilk depozitimi qoydum — iyirmi manat. O qədər az idi ki, itsə də heç nə olmazdı.

İlk gecə uduzdum. İyirmi manat getdi, heç nə qalmadı. Amma qəribədir, mən üzülmədim. Elə bil içimdə bir səs dedi ki, "bu, sadəcə başlanğıcdır". Ertəsi gün işdə hər şey adi idi — müştərilər gəldi, getdi, kassa açıldı, bağlandı, gün bitdi. Amma axşam evə qayıdanda yenidən telefonu açdım. Bu dəfə on manat qoydum və bir oyuna girdim. Bir dəqiqə sonra balansım otuz manat oldu. Sonra qırx. Sonra əlli. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı, əllərim titrədi, telefonu yerə qoydum, bir stəkan su içdim. Sonra yenidən götürdüm. Yetmiş manat. Səksən. Yüz. O gecə yatanda özümü bir az fərqli hiss etdim — sanki həyatımda ilk dəfə nəyisə özüm qazanmışdım. Bu, sadəcə pul deyildi, bu, bir hiss idi ki, mən də bacarıram, mən də şanslı ola bilərəm.

Bir həftə keçdi. Mən hər axşam on-on beş manat qoyurdum, bəzən qazanırdım, bəzən itirirdim, amma ümumilikdə balansım artırdı. Bir axşam işdən çıxanda çox yorğun idim, ayaqlarım ağrıyırdı, başım ağrıyırdı. Amma evə çatanda telefonu açdım və gördüm ki, xüsusi bir kampaniya var. "Mostbet oyna" səhifəsində elə bir təklif vardı ki, ilk dəfə qoyduğun məbləğ iki qat artırılır. Düşündüm ki, bir dəfə də şansımı sınayım, bu dəfə bir az daha böyük. Əlli manat qoydum. Ekranda rəqəmlər dəyişdi, oyun başladı. İlk bir neçə dəqiqə heç nə olmadı, sonra bir anda balansım yüz manat oldu. Sonra iki yüz. Sonra üç yüz. Nəfəsim kəsildi. Telefonu yerə qoydum, pəncərəyə yaxınlaşdım, bayıra baxdım. Gecə idi, ulduzlar görünürdü, küçədə heç kim yox idi. Elə bil bütün dünya yatmışdı, təkcə mən oyaq idim və bu an mənim anım idi. Geri qayıtdım, telefonu götürdüm, oyunu dayandırdım. Üç yüz manat. Bir gecədə. Bu, mənim üçün böyük bir məbləğ idi — maaşımın yarısı qədər.

Ertəsi gün işdə heç kimə demədim. Adi gün idi, adi söhbətlər, adi müştərilər. Amma içimdə bir şey dəyişmişdi. Mən artıq o qədər də adi deyildim. Axşam evə qayıdanda yenidən telefonu açdım, amma bu dəfə ehtiyatlı idim, çünki bilirdim ki, hər şey həmişə belə getməyəcək. Bir az qazandım, bir az itirdim, axırda yenə qazandım. Bir neçə gün belə davam etdi. Mən artıq bu işi bir əyləncə kimi qəbul edirdim, ciddi bir şey kimi yox. Sadəcə axşamlar bir neçə dəqiqə, bəzən bir saat. Bu, mənim şəxsi vaxtım idi, heç kimə aid deyildi. Bir həftə sonu anam mənə zəng etdi, soruşdu ki, necəsən, iş necə gedir, evə nə vaxt gələcəksən. Mən dedim ki, yaxşıyam, iş yaxşıdır, tezliklə gələcəyəm. Amma içimdə bilirdim ki, bu dəfə fərqli bir şeylə gələcəyəm — bu dəfə özümlə bir az da inam gətirəcəyəm.

İki həftə sonra bir axşam yenidən "mostbet oyna" səhifəsinə girdim. Bu dəfə xüsusi bir turnir var idi. Düşündüm ki, bir dəfə də şansımı sınayım, bu dəfə bir az daha ciddi. Yüz manat qoydum. Oyun yavaş-yavaş gedirdi, heç nə tələsmirdi. Mən də tələsmirdim. Ekranda rəqəmlər dəyişirdi, mən isə sadəcə baxırdım. Bir anda elə oldu ki, balansım iki yüz manat oldu. Sonra dörd yüz. Sonra altı yüz. Ürəyim yenidən sürətlə döyünməyə başladı, amma bu dəfə mən özümü saxladım. "Yetər" dedim özümə. "Bu gecə bu qədər." Və oyunu dayandırdım. O gecə yatanda özümü çox rahat hiss etdim. Sanki bir yük əlimdən getmişdi, sanki nəyisə sübut etmişdim — kiməsə yox, özümə. Səhər duranda düşündüm ki, bu pulu nə edim. Bir hissəsini anama göndərdim, bir hissəsini yığım hesabıma qoydum, bir hissəsini isə özümə xərclədim. Yeni bir ayaqqabı aldım, köhnəsi artıq yırtılmışdı. Amma ən əsası, mən özümə bir şey sübut etdim — ki, mən qorxduğum şeylərdən qorxmamalıyam, ki, həyatda hər şey mümkündür, sadəcə düzgün yanaşmaq lazımdır.

İndi mən hər axşam telefonu açanda bilirəm ki, bu, sadəcə bir oyun deyil, bu, bir az da mənim şəxsi azadlığımdır. Və heç kim məni buna görə mühakimə edə bilməz, çünki mən heç kimə zərər vermirəm, sadəcə öz həyatımı bir az daha maraqlı edirəm. Bəzən elə bilirəm ki, o gecə telefonu açmasaydım, həyatım yenə də eyni qalacaqdı — market rəfləri, kassa səsi, axşam çayı, təkrarlanan günlər. Amma mən açdım və hər şey dəyişdi. Bu, sadəcə pul qazanmaq deyildi, bu, bir az da özünə inam idi. İndi mən hər axşam otuz iki yaşlı bir market satıcısı kimi deyil, sadəcə bir insan kimi otururam telefonun qarşısına və bilirəm ki, həyatda hər şey mümkündür, sadəcə şansını sınamaq lazımdır.